Το Παιδί θέλει Νανούρισμα

από την GothQueenPythia

Τον τελευταίο χρόνο, το ρήμα «βαυκαλίζομαι» έχει πάρει μυθικές διαστάσεις. Εκατέρωθεν, κοιμούνται έναν συναισθηματικό βαθύ ύπνο που τους απομακρύνει όλο και περισσότερο από την αναλυτική σκέψη. Η εκλογίκευση έγινε βρισιά.

Η βίαιη συνειδητοποίηση της ετερότητας της εξουσίας έχει ωθήσει πολλούς ανθρώπους να σκέφτονται και να φέρονται εντελώς συναισθηματικά, χωρίς αυτό το βαρέλι να έχει πάτο. Η πόλωση και ο διχασμός, αντιπαραβάλλεται καθημερινά με μια εντελώς πλαστή αλληλεγγύη βασισμένη πάνω στα πιο ταπεινά ένστικτα, αυτά που καλλιεργήθηκαν και στο παρελθόν όταν η φιλανθρωπία ανθούσε, όταν οι ευεργέτες αφθονούσαν. Τράφηκαν από την εξουσία.

Περπατάμε προς τα πίσω.

Μας χτυπάνε παλαμάκια, κι εμείς χορεύουμε. Μας διανέμουν ρόλους, κι εμείς τους παίζουμε. Δεν υπήρξε εποχή –τουλάχιστον όσο ζω εγώ- που το άτομο να είναι τόσο εγκλωβισμένο στο σύστημα. Το αν και σε ποιο ποσοστό θα ενταχθείς στο σύστημα, είναι θέμα επιλογής. Όσο αυτό δουλεύει για σένα, είσαι ευχαριστημένος, το στηρίζεις, το τρέφεις. Όταν δεν σε ικανοποιεί, το απορρίπτεις και θέτεις τον εαυτό σου εκτός με όποιον τρόπο μπορείς. Αλλά το σύστημα υπάρχει. Υπάρχει το έτερο, υπάρχει το ξένο, υπάρχει το άλλο και είναι αυτό που θα προσδιορίσει το εγώ.

Έτσι όπως εγώ το βλέπω, για να προσδιορίσει ένας άνθρωπος τη θέση του πρέπει να έχει συνείδηση της θέσης του άλλου. Αυτό είναι αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη θέλει εκλογίκευση, βαρέθηκα να είμαι θύμα των ενστίκτων μου.

Θύμα της «φύσης» μου. Η ύπαρξη της «φύσης» ως αιτία και άλλα τέτοια τουιταρίσματα και γενικεύσεις, κρύβουν επικίνδυνη άγνοια, σκληρότητα, κατάθλιψη. Είναι συμπτώματα μιας αρρώστιας κατά την οποία το μυαλό έχει πεθάνει και οι αισθήσεις παίρνουν τα ηνία. Είναι αυτά που σε κάνουν ζόμπι. Το κλάμα για τον ανήμπορο, η λύπηση για τον κατατρεγμένο, είναι όλα κενά αντανακλαστικά αν δεν συνοδεύονται από σκέψη. Είσαι πλαστελίνη στα χέρια του συστήματος.

Υπάρχουμε βαυκαλιζόμενοι ότι χτυπάμε το σύστημα. Βαυκαλιζόμαστε ότι ξέρουμε ποιο είναι το σύστημα. Υπάρχουμε βαυκαλιζόμενοι ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Βαυκαλιζόμαστε ότι η επανάσταση έχει επιτέλους ξεκινήσει. Υπάρχουμε βαυκαλιζόμενοι ότι είμαστε φτωχοί και εξαθλιωμένοι. Βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε μοναδικοί.

Παίζουμε ένα έργο τέρμα συστημικό, όπου χρησιμοποιώντας φρασεολογία από ένα παρελθόν που έχει περάσει πια για τον δυτικό κόσμο, στοχεύοντας στα αντανακλαστικά που προκύπτουν από προσλαμβάνουσες καταστάσεων που όλοι καταλαβαίνουν, όπως πόλεμος και φτώχια, μας κόβουν και μας ράβουν όλο και μικρότερους, όλο και πιο εύθραυστους, όλο και πιο φοβισμένους.

Σε έκαναν να πιστεύεις ότι είσαι φτωχός, για να εξεγερθείς και να σε καταστείλουν έτσι όπως ξέρει το σύστημα να χτυπά, με όρους και μηχανισμούς που καταλαβαίνει. Και θα τα καταφέρει. Σε έκαναν να πιστεύεις ότι ο καταθετικός λογαριασμός είναι ιδεολογία, είναι ιδανικό. Σε έκαναν να πιστεύεις ότι είσαι μέρος της επανάστασης. Ποιοι;

Είσαι απλά ένας δον Κιχώτης εξεγερμένος και κυνηγάς τη μιζέρια που θα σε προσδιορίσει. Οι εξεγέρσεις ξεκινάνε από άδεια πορτοφόλια, οι επαναστάσεις όμως οδηγούνται από τη φιλοσοφία, τα ιδανικά και την ιδεολογία. Οι επαναστάσεις χρειάζονται αποφάσεις. Οι αποφάσεις χρειάζονται πλειοψηφίες. Οι πλειοψηφίες αποτελουν εξουσία. Και έρχεσαι πάλι στην αρχή και η απογοήτευση του αδιεξόδου σε τσακίζει. Ο προβληματισμός όμως, είναι στάση ζωής. Δεν υπάρχουν απαντήσεις υπάρχουν μόνο ερωτήσεις που πρέπει να γίνουν και όταν οι ερωτήσεις γίνουν πολλές, τότε το ξανασυζητάμε.

 

Kαι η ανάπτυξη ΤΩΡΑ αρχίζει…

Σύμφωνα με έρευνα της ICAP Group, το 62% των επιχειρήσεων κάνει απολύσεις αφού το επιχειρηματικό περιβάλλον παραμένει αρνητικό.

Με λίγα λόγια ΜΟΛΙΣ έξι στις δέκα επιχειρήσεις προχωρούν σε απολύσεις.

Για άλλη μια φορά λοιπον η κυβέρνηση Σαμαρά ταπείνωσε την αντιπολίτευση και κυρίως τα γατάκια του ΣΥΡΙΖΑ, που ισχυρίζονταν ότι δεν θα έχει κανείς δουλειά.

Τέσσερις στις δέκα επιχειρήσεις κύριοι δεν απολύουν και φανταστείτε πως η ανάπτυξη τώρα ξεκινάει…

Αντε γεια!fired

Στου αιώνα την παράγκα…

Υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ δεν γνώρισα, αλλά πάντα τους είχα μέσα στην καρδιά μου. Ανθρωποι που ήρθαν, δημιούργησαν, πρόσφεραν και φεύγουν αθόρυβα, αφήνοντας πίσω απλόχερα την κληρονομιά τους.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και ο Αλκης Αλκαίος που έφυγε σήμερα (10/12).

Κάποιοι το έχουν πει καλύτερα από άλλους

από την GothQueenPythia

Οι πέτρες, οι ακρογιαλιές, τα δέντρα και το χιόνι, οι άνεμοι, οι θάλασσες, τα καλαμαράκια στο κύμα, τα γκισέ της τοπικής ΔΟΥ, οι σημαίες, δεν νοούν. Είναι άψυχα αντικείμενα.

Είναι σύμβολα τα οποία όπως οι λέξεις, είναι οχήματα που μεταφέρουν μια σειρά από νοήματα που περιλαμβάνουν ανθρώπινες σκέψεις και αντιδράσεις.

Η πατρίδα είναι ένα έργο που πρωταγωνιστούμε εμείς οι ίδιοι πρώτα απ’ολα. Με τις σκέψεις μας, με τα συναισθήματά μας, τις αναμνήσεις μας. Τα γαλανόλευκα πανιά είναι ένα απλά ένα σκηνικό.

Η πατρίδα δεν μπορεί να είναι ένα ηλιοβασίλεμα. Η πατρίδα είσαι εσύ που το βλέπεις. Εσύ, που το ερμηνεύεις. Εσύ, που το θυμάσαι. Είναι ο διπλανός σου που το κοιτά και αυτός. Είστε εσείς και όλοι όσοι λείπουν και αυτοί που θα έρθουν.

Εσύ που στη σημαία βλέπεις το αίμα των προγόνων σου, το αίμα το ίδιο το έχεις κάνει ιδιοκτησία σου βαφτίζοντάς το «γηγενές». Η πατρίδα δεν είναι αίμα, δεν είναι γη. Η πατρίδα δυστυχώς για σένα, είναι αυτός που θες να εξαφανίσεις. Εσύ που στους τυφώνες βλέπεις τον θεό, έκανες τον θεό την πατρίδα σου. Και τον έβαλες να παίξει ένα παιχνίδι με κανόνες ανθρώπινους, γαμάτο.

Η πατρίδα είναι εκεί που μπορείς να μισήσεις και γίνεται να σε μισήσουν, η πατρίδα είναι οι άνθρωποι.

Μαζί

από την GothQueenPythia

«Δεν μπορώ να καταλάβω, δεν μπορώ, μου είναι αδιανόητο πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος πραγματικά να πιστεύει ότι αυτό που θα τον κάνει ευτυχισμένο είναι ο καπιταλισμός!»

«Διαβάζω συνέχεια σχόλια και συζητάω με φίλους που πιστεύουν ότι το Νόμπελ ειρήνης ήταν ένα αστείο και μια κοροϊδία. Εγώ δεν το πιστεύω, πρέπει να παλέψουμε όλοι για την Ευρώπη. Δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι… Πόσο κοντά έχουν βρεθεί οι Γάλλοι σε πόλεμο με τους Γερμανούς…»

«Δεν είμαι καθεστωτική, σε καμία περίπτωση. Τα πράγματα όμως δεν είναι άσπρο και μαύρο, αυτή η κυβέρνηση έκανε και πράγματα που βοήθησαν πολύ τον τόπο μας. Δεν χρειαζόμαστε βόμβες, χρειαζόμαστε βοήθεια.»

«Όταν της είπα ότι βρήκα σπίτι στο Vitry-sur-Seine, μου είπε υποτιμητικά, ε βέβαια καλά είναι αν έρχεσαι από τη Συρία. Και εγώ της απάντησα ότι το χωριό των γονιών μου στη Συρία είναι καλύτερο από το Παρίσι σας.»

Αυτά είπαν οι φίλοι μου εδώ. Και μετά έκλαιγα και γέλαγα ταυτόχρονα.

ΜΠΑΟΚ και στη στρατόσφαιρα!

Και με πιάνουν τα κλάματα, που ‘μαι μόνος χαράματα

από την GothQueenPythia

Είναι αδύνατον να κάτσω με ηρεμία να γράψω μια σαφή άποψη για τα πράγματα που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Έχω προσπαθήσει ελάχιστες φορές, τα έχω αφήσει να συσσωρεύονται μέσα μου και τελικά έχω καταλήξει στο ότι δεν έχω τα φόντα να το κάνω. Και φυσικά νιώθω τελείως αναρμόδια να αναλύσω το πολυεπίπεδο και πολυδιάστατο της ελληνικής κοινωνίας αναζητώντας αιτίες. Θέλω πάρα πολύ να το κάνω αυτό, να εκθέσω την ματιά μου πάνω σε πράγματα που συνέβησαν στο παρελθόν και καθορίζουν το παρόν και το μέλλον. Αλλά σε αυτή τη φάση νιώθω ότι είναι πολύ επικίνδυνο τόσο για όσους τυχαίνει να με διαβάζουν, όσο και για τον εαυτό μου τον ίδιο.

Βασικά, το ίδιο ένιωθα από την περίοδο που οι αγανακτισμένοι κατεβήκανε στο Σύνταγμα. Σαν ωστικό κύμα ένιωσα να με χτυπάει η ανάγκη να το βουλώσω. Οι ίδιοι οι αγανακτισμένοι ήταν πολύ ομιλητικοί και όσοι αντιμετώπισαν με δυσπιστία την όλη κίνηση (σαν εμένα) τις περισσότερες φορές χαρακτηρίζονταν ως «φοβισμένοι». Σε συζητήσεις που είχα με άτομα τα οποία ήταν υπερθετικά διακείμενα στο κίνημα, έτυχε μια φορά να αντιμετωπιστώ με συγκατάβαση (το καημένο το κορίτσι είναι φοβισμένο).

Ακόμα νιώθω ότι πρέπει να μη μιλάω. Ακόμα πιστεύω ότι είναι μια εξαιρετική εποχή να ανοίξουμε όλοι τα αυτιά και τα μάτια μας αντί να μιλάμε. Πέρασε ο καιρός που μπορούσαμε να κάτσουμε σε ένα τραπέζι και να ανταλλάξουμε απόψεις μαζί με τον καφέ μας, τώρα αυτό που έμεινε είμαστε εμείς εντελώς γυμνοί από λόγια. Όταν όλοι σιωπήσουμε, θα μπορέσουμε να ακούσουμε καθαρά αυτό που οι άλλοι άνθρωποι είχαν πει πριν από εμάς, καλύτερα από εμάς. Αν κάνουμε πολλή ησυχία, μπορεί και να ακούσουμε τους εαυτούς μας να μιλάνε πριν από 5, 10 ή 15 χρόνια.

Ο τρόπος που βρήκε η κοινωνία μας, αυτή η εξαιρετικά εξωτική ελληνική κοινωνία μας, για να αντέξει την κρίση είναι τόσο χαρακτηριστικός. Μου θυμίζει τις κηδείες παλιά στα χωριά, όπου τον νεκρό τον κλαίγανε με το πτώμα στο σπίτι για μέρες. Κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι έχουν πει ότι ο μαγικός αυτός τρόπος που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες (και γενικά οι ανατολικοί λαοί) το πένθος, με κλαυθμούς, οδυρμούς, μοιρολόγια και κατάρες είναι εξαιρετικά θεραπευτικός σε σχέση με τον βουβό πόνο.

Έτσι λοιπόν μαζευτήκαμε όλοι εδώ, στο Σύνταγμα, στην Ομόνοια, στις λαϊκές, στα πανηγύρια, στα καφενεία, στην Υμηττού, να θρηνήσουμε τον νεκρό. Το νεκρό μας εισόδημα, τη νεκρή μας αξιοπρέπεια, τη νεκρή μας ειλικρίνεια, νεκρή και σάπια προ πολλού, οι τεθλιμμένοι συγγενείς. Τραβώντας τα μαλλιά μας καταριώμαστε τη Μέρκελ που μας κέρδισε στα μαρμαρένια αλώνια.

Η ψυχοθεραπευτική χροιά της φλυαρίας είναι παρούσα σε εμάς, στον διπλανό μας. Αν δεν αναγνωρίζει κάποιος την έκταση αυτού του φαινομένου μέσα του, καλό είναι να μην κατεβαίνει στον δρόμο να διαμαρτυρηθεί. Γιατί αλλιώς, όταν το πένθος ξεθυμάνει από τις φωνές και τις βλαστήμιες και γίνει παρελθόν, παρελθόν θα γίνει και η μνήμη, παρελθόν θα γίνουν και οι στίχοι από τα μοιρολόγια και τότε θα είμαστε περισσότερο μόνοι μας στους δρόμους. Οι διάλογοι που κάνουμε πια είναι σαν έργο του Ιονέσκο και δεν βλέπω να λυτρώνουν κανένα.

Κάτω από αυτό το πρίσμα λοιπόν, λέω να σκάσω. Άνθρωποι που γενικά είναι πιο αξιόλογοι από εμένα, δεν σκάνε έχοντας όμως ταυτόχρονα επίγνωση όχι μόνο αυτών που λένε, αλλά και το πιο σημαντικό, για ποιο λόγο τα λένε. Άνθρωποι πιο αξιόλογοι από τους τελευταίους, μιλούν και πράττουν αυτά που λένε. Άνθρωποι ακόμα πιο αξιόλογοι από τους τελευταίους, μιλούν, πράττουν και παλεύουν για αυτούς που δεν έχουν φωνή να μιλήσουν. Όχι για μένα που δε θέλω να μιλήσω, νιώθω αρκετή ντροπή από μόνη μου.

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα-Σχόλια. 1 Comment »
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 305 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: